Szczepionka przeciwko malarii już za rok

Malaria stanowiąca problem globalny przenoszona jest w wyniku ukąszenia przez komara. Co roku doprowadza do śmierci około 800 tys.ludzi na świecie. Profilaktyka okazuje się nieskuteczna. Koncern farmaceutyczny Glaxo Smith Kline w 2015 roku ma zamiar wprowadzić na rynek szczepionkę przeciwko malarii – RTS, S. Przeprowadzone testy wykazały znaczne obniżenie liczby przypadków malarii w Afryce.

Szczepionka o nazwie RTS, S/ AS01 zwana inaczej Mosquirix została opracowana przez brytyjski koncern farmaceutyczny GlaxoSmithKline przy pomocy organizacji non-profit Path Malaria Vaccin Initiativee (MVI), która jest wspierana finansowo przez Billa oraz Melindy Gates. Prace nad szczepionką prowadzone były przez 30 lat. Światowa Organizacja Zdrowia przewiduje, że zarejestrowanie preparatu nastąpi w 2015 roku. Spośród 20 różnych przetestowanych szczepionek przeciwko malarii działanie RTS,S okazało się najskuteczniejsze. Badania odbyły się z udziałem ponad 15 tysięcy dzieci w siedmiu krajach na terenie Afryki. Szczepionka podawana była w trzech dawkach w ciągu miesiąca. Po upływie miesiąca od ostatniej administracji RTS,S u 99,7 % dzieci stwierdzono obecność przeciwciał przeciwko antygenom zarodźców malarii. Testy wykazały znaczny spadek zachorowań na malarię. Wśród dzieci od  6 - 12 tygodnia życia po upływie 18 miesięcy od szczepienia ich liczba obniżyła się o ok. 25%.

Malaria nazywana jest inaczej zimnicą. Występuje pod kilkoma postaciami. Wywoływana jest przez gatunki jednokomórkowego pierwotniaka z rodzaju Plasmodium: zarodźca ruchliwego, pasmowego, sierpowatego, owalnego oraz małpiego. Wśród nich najpoważniejsza postać malarii tropikalnej powodowana jest przez zarodźca sierpowatego. Dochodzi wówczas do uszkodzenia organów, przede wszystkim śledziony, nerek, a w najcięższych przypadkach również mózgu. Ta postać malarii najczęściej doprowadza do śmierci organizmu.

Zarodziec malarii posiada dwie fazy cyklu rozwojowego – płciową oraz bezpłciową. Pierwsza z nich zachodzi w układzie pokarmowym komarów głównie z rodzaju Anopheles, druga w organizmie człowieka dzieląc się na etap wątrobowy oraz wewnątrzkrwinkowy. Zaatakowanie czerwonych krwinek to efekt interakcji pomiędzy białkami zarodźca malarii,  a erytrocytami krążącymi w układzie krwionośnym człowieka. Do zarażenia dochodzi głównie w wyniku ukąszenia przez samicę komara, która wraz ze śliną wprowadza do krwioobiegu sporozoity zarodźca malarii, ale również z wyniku transfuzji krwi przez zakażony sprzęt. Następnie z krwi przemieszczają się do komórek wątroby – hepatocytów i zaczynają etap rozmnażania poza erytrocytami. Jego długość wynosi około tygodnia.

W tym czasie zmieniają swój kształt i przyjmują formę merozoitów zarażających erytrocyty, ulegające rozpadowi. Jest to przyczyna wywołania typowych objawów malarii. Dochodzi wówczas m.in. do niedokrwistości oraz żółtaczki.

Przypadki zachorowań występują w ponad stu krajach strefy tropikalnej  i subtropikalnej. Szacuje się, że 90% zakażeń dotyczy ludności afrykańskiej, a głównie dzieci do piątego roku życia oraz kobiet w ciąży. Malaria diagnozowana jest również u osób powracających z tych terenów – u turystów, imigrantów oraz żołnierzy. Pierwsze objawy malarii nie są charakterystyczne. Pojawia się bardzo wysoka gorączka, dreszcze, bóle głowy, nudności i wymioty, pod koniec napadu temperatura ciała ulega gwałtownemu obniżeniu. Objawy te występują w wyniku destrukcji przez zarodźca malarii czerwonych krwinek i hepatocytów.

Laboratoryjne rozpoznanie malarii polega na analizie rozmazów krwi obwodowej, która barwiona jest metodą Giemsy. Pozwala ona na stwierdzenie obecności pierwotniaków wewnątrz erytrocytów. Stosowane są także testy bibułowe na obecność antygenów.

W niektórych laboratoriach istnieje możliwość określenia szczepu, do którego należy pasożyt  i jego lekooporności z wykorzystaniem metody PCR –Polymerase Chain Reaction.

Pasożytnicze gatunki z rodzaju Plasmodium zarażają też ptaki, gady, małpy i gryzonie. Udokumentowano przypadki zarażeń człowieka gatunkami typowo wywołującymi chorobę u małp, mianowicie P. knowlesi, P. inui, P. cynomolgi, P. simiovale, P. brazilianum, P. schwetzi i P. simium; znaczenie epidemiologiczne tych infekcji jest jednak bardzo ograniczone. Ptasia zimnica może być śmiertelna dla kur i indyków, ale nie przyczynia się do ekonomicznych strat u hodujących te ptaki. Jej zawleczenie na Hawaje przyczyniło się jednak do poważnego zagrożenia występującej tam endemicznej awifauny.

źródło: http://biotechnologia.pl/farmacja/aktualnosci/szczepionka-przeciwko-malarii-za-rok-trafi-na-rynek,14407?utm_source=mainpage&utm_medium=farmacja_box&utm_campaign=production http://pl.wikipedia.org/wiki/Malaria